La niet zo Dolce Vita

De eerste reis van het jaar zit erop, en het was min of meer een flop. Ik keek er nochtans erg naar uit. Wekenlang heb ik afgeteld om te vertrekken naar Italië. Vorige zondag kon ik dan uiteindelijk om zeven uur ’s ochtends vertrekken. Met het busje, richting Toscane en Umbrië.

We zijn inmiddels een week verder en ik ben alweer thuis, in Antwerpen. Eigenlijk zou ik nog een week in Italië op vakantie moeten zijn, maar ik koos ervoor om vervroegd terug te keren. Niet omdat ik ziek ben of dat Italië me teleurstelde, wel omdat ik me nooit thuis voelde in de groep waarmee ik op stap was. Ik voelde me als de vreemde eend in de bijt, en zo zagen de anderen mij ook, of zo voelde ik dat althans aan.

Ik ben een speelvogel ben die het graag luchtig houdt, graag lacht, flauwe moppen maakt en de grenzen opzoekt van wat wel en niet kan. In Italië werd ik omgeven door een groep mensen die naar mijn aanvoelen het tegenovergestelde waren. Dieper ga ik er niet op in, want ook zij kunnen dit lezen en het is niet mijn bedoeling om die mensen te kwetsen op basis van hun persoonlijkheid.

Uiteraard heb ik geprobeerd om het beste te maken van mijn derde KrisKras-reis. Dat moest ook wel, want ik zou twee weken met deze groep op stap zijn. Naar mijn gevoel deed ik twee keer zo hard mijn best om in de groep opgenomen te worden. Maar nadat ik mij een avond mentaal niet zo best voelde en zij niet wisten hoe erop te reageren, was het kalf verdronken zo bleek achteraf. Van toen af aan liep ik zo goed als altijd alleen tijdens de reis, wat het mentaal nog net iets zwaarder maakte. De reisbegeleidster deed enorm haar best om mij op mijn gemak te stellen en slaagde daar meestal wonderwel in (waarvoor nog steeds mijn dank). Toch sluimerde de gedachte om naar huis te gaan op dag drie al in mijn hoofd, maar ik gaf het nog een laatste kans.

De dag waarop ik uiteindelijk besloot om toch een vlucht terug naar huis te boeken begon nochtans goed. Een leuke en avontuurlijke boswandeling gevolgd door een lekkere lunch met een prachtig uitzicht deden me stilaan weer beter voelen, ook in de groep. Nog geen uur later was dat echter alweer vergeten en had ik de knoop om terug naar huis te gaan doorgehakt.

Vlak na de lunch werd ik achtergelaten. Terwijl ik nog aan het inpakken was, was de groep al zo’n tweehonderd meter verder met wandeling. Sommigen zagen het wel, maar wachtten niet. Ik kwam ten val en mocht op m’n eentje verder met een pijnlijke voet en een paar schaafwonden. Fijn zo’n groepsvakantie. Wanneer de groep zo’n kwartier later besloot om toch eens te wachten en ik ze dus bijhield heb ik hen op een pissige manier verteld dat samen vertrekken en af en toe eens wachten geen overbodige luxe is. Er kwam geen reactie. Meer zelfs, ik had (en heb nog steeds) de indruk dat ze dachten dat het mijn eigen schuld was. Dat ik maar wat sneller moet zijn. Het straffe is dat het een dag eerder ook al gebeurde toen ik een paar foto’s van de Duomo di Firenze nam en iedereen plots uit het zicht was.

Met een groep waarin mijn vertrouwen volledig weg is en waarin ik me sowieso niet helemaal thuis voelde kan ik niet nóg een week doen alsof ik het naar mijn zin heb. Of ik de juiste keuze genomen heb, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat ik nu nog een week de tijd heb om te herstellen van deze opdonder zodat ik nadien weer met een goed gevoel kan gaan werken.

Ik moet me nu optrekken aan de kleine dingen. Zoals het feit dat ik nu bijvoorbeeld toch naar Parijs-Roubaix kan kijken of dat ik terug in mijn eigen bed kan slapen. Zoveel mogelijk proberen afspreken met mijn vrienden en andere leuke dingen plannen om dit fiasco te doen vergeten. Eens een dagje naar Phantasialand of Disneyland gaan bijvoorbeeld, of gaan uitwaaien aan de kust, de nieuwste films gaan bekijken of genieten van de zon als het ooit nog eens mooi weer wordt hier. Kortom, de focus proberen verleggen en nog een klein beetje dat vakantiegevoel ervaren. Al is dat allerminst gemakkelijk op dit moment.

Advertenties

Het jaar van de Steviioo

Tweeduizendnegentien has arrived! Maar eerst wil ik nog even afscheid nemen van het afgelopen jaar, een jaar dat voor mij wel eens cruciaal zou kunnen zijn geweest. Afscheid nemen doe ik met een klein stukje tekst (om jullie zo stiekem ook een beetje jaloers te maken op wat ik allemaal heb mogen meemaken).

Wie mij in januari had gezegd dat 2018 het mooiste jaar van mijn leven tot nog toe zou worden, had ik voor gek verklaard. Meer zelfs, ik had u eigenhandig mijn kamer in de psychiatrie overhandigd, want ik had ze vanaf midden januari toch niet meer nodig. Toegegeven, ik zou je nu ook komen bevrijden uit die kamer en je vertellen dat je overschot van gelijk had want 2018 was prachtig. Het was zelfs zo geweldig dat de geschiedenisboeken voortaan zouden moeten spreken over ‘het jaar van de Steviioo’ als ze verwijzen naar 2018.

Dat de afgelopen 365 dagen zo mooi waren, heb ik voornamelijk te danken aan de vele mensen – familie, vrienden, huisgenoten, psychologen en collega’s – die mij op welke manier dan ook hebben gesteund. Maar evenzeer mag ik mezelf hiervoor dankbaar zijn, ik ben tenslotte degene die de stap heeft gezet om te gaan cohousen, om tot twee keer toe op reis te gaan met een bende onbekenden, om een tattoo te laten zetten en om na het cohousen alleen te gaan wonen in een leuk appartementje. Oh ja, de Rode Duivels hebben ook wel hun steentje bijgedragen om dit jaar nóg memorabeler te maken dan het al was (ja ik ben voetbalgek, maar dat wist je waarschijnlijk al wel). Die mannen in Brussel mogen verwelkomen is een kinderdroom die is uitgekomen, mijn eigen Mexico `86.

Nog een dag die ik nooit nog zal vergeten is vrijdag 6 juli 2018. Niet alleen omdat ‘we’ toen Brazilië terug naar huis stuurden op het WK voetbal, maar vooral omdat ik dat stukje geschiedenis samen heb mogen beleven met een van de mooiste mensen die ik ken, iemand die voor altijd in mijn hart zit. Een andere dag die me altijd zal bijblijven is de dag dat ik in Spanje mijn tweede KrisKrasvakantie afsloot in een bootje op het meer van Albufera. Samen met buitengewoon leuke reisgenoten de zon zien ondergaan vanop het water, bij een (zo goed als) heldere hemel, zomerse temperaturen en de stilte van de natuur was wonderbaarlijk.

Toch zijn het niet telkens van die ‘grote’ momenten die dit jaar zo uitzonderlijk mooi hebben gemaakt. Gedurende de lente heb ik bijvoorbeeld ontzettend genoten van verschillende picknicks en wandelingen in de natuur. Alle leuke barbecues en festivals van afgelopen zomer met Linkerwoofer en Maanrock als absolute hoogtepunt waren nog meer kersen op een al gigantisch lekkere taart. En dan vergat ik nog bijna dat ik dit jaar eindelijk Eminem, een van mijn jeugdidolen, live heb mogen zien optreden. Én dat mijn 29ste verjaardag een geweldige dag was met een paar van mijn beste vrienden aan mijn zijde.

Er zijn nog zoveel meer fijne momenten die ik me nu niet meteen herinner, maar dat is maar goed ook, anders mis ik straks het vuurwerk nog. Het enige wat ik nog kwijt wil over 2018 is dat ik iedereen wil bedanken die het afgelopen jaar deze momenten samen met mij heeft willen beleven.

Voor 2019 wens ik jullie allemaal een vrolijke smoelen en een goeie gezondheid want dat is – heb ik dit jaar meer dan ooit gemerkt – het aller-, allerbelangrijkste! En wie mij goed genoeg kent, weet wat ik mezelf toewens om van 2019 zo mogelijk een nog mooier jaar te maken.
Ciao’kes, bye’kes en happy new year!