Oeps, het was weer vaderkesdag…

Gisteren was het vaderdag. In tegenstelling tot moederdag wordt dat bij ons quasi nooit echt gevierd. Ik kan me enkel herinneren dat mijn broer en ik er iets voor deden toen we nog naar de lagere school gingen. En eigenlijk vind ik dat altijd een beetje jammer. Want net zoals zonder mama, zouden we zonder papa ook niet op deze aardbol rondlopen. Omdat ik er gisteren pas laat aan dacht, wilde ik er vandaag toch een kort tekstje over schrijven.

“Hoe mijn papa eruit ziet”, Steven Heremans, 6 jaar.

Toegegeven, de situatie in ons huishouden is heel anders dan bij het gemiddelde gezin. Van kindsbeen af zijn mijn broer en ik het gewoon dat papa negentig procent van de tijd niet thuis is. Niet omdat hij laat moet werken of omdat hij liever ergens anders zat, maar omdat hij in het buitenland werkt. In Afrika. De traditie van vaderdag is er bij ons mede daardoor nooit echt geweest. De laatste jaren was het vaak niet meer dan een sms’je om hem proficiat te wensen. In tegenstelling tot moederdag (dat soms zelfs twee keer per jaar wordt gevierd. Egoïstische moeders!) waar vaak de hele familie voor samenkomt.

Ondertussen zijn mijn ouders gescheiden. Mama is hertrouwd en papa werkt nog steeds in Afrika. Na passages in Congo, Zambia, Tanzania, Djibouti, Senegal, Algerije en Togo zit hij nu tussen de pinguïns – zoals in de film van het volgens mij heel mooie Madagascar. Ik ben waarschijnlijk nog wel een land of twee vergeten, maar bon… In al die landen heeft hij er mee voor gezorgd dat er een functionele haven op poten werd gezet. Vroeger voor Belgische firma’s, tegenwoordig voor DP World, een toonaangevende speler in de wereldhandel.

Vroeger, tot net na ik geboren werd, werkte papa wel in België. Dat hij nadien in Afrika zou gaan werken had volgens mama twee redenen. Allereerst zijn ambitie om carrière te maken, wat inmiddels vrij goed gelukt is me dunkt. Maar vooral om zijn gezin te kunnen ondersteunen en voorzien van alles wat we nodig hadden, en ook daar is hij meer dan voldoende in geslaagd.

Ik heb het echter altijd als een soort van opoffering ervaren. Hij die zijn vrouw en kinderen achterlaat om geld te verdienen, terwijl hij veel liever bij ons had gebleven. Ik denk niet dat ik het hem al ooit gezegd heb, want we zijn beide geen echte praters, maar ik heb dat altijd heel knap en moedig gevonden. Daarom wil ik je op deze manier bedanken. Omdat je er altijd voor hebt gezorgd dat we nooit iets te kort kwamen. Dank u en alsnog een gelukkige vaderkesdag!

Advertenties

La niet zo Dolce Vita

De eerste reis van het jaar zit erop, en het was min of meer een flop. Ik keek er nochtans erg naar uit. Wekenlang heb ik afgeteld om te vertrekken naar Italië. Vorige zondag kon ik dan uiteindelijk om zeven uur ’s ochtends vertrekken. Met het busje, richting Toscane en Umbrië.

We zijn inmiddels een week verder en ik ben alweer thuis, in Antwerpen. Eigenlijk zou ik nog een week in Italië op vakantie moeten zijn, maar ik koos ervoor om vervroegd terug te keren. Niet omdat ik ziek ben of dat Italië me teleurstelde, wel omdat ik me nooit thuis voelde in de groep waarmee ik op stap was. Ik voelde me als de vreemde eend in de bijt, en zo zagen de anderen mij ook, of zo voelde ik dat althans aan.

Ik ben een speelvogel ben die het graag luchtig houdt, graag lacht, flauwe moppen maakt en de grenzen opzoekt van wat wel en niet kan. In Italië werd ik omgeven door een groep mensen die naar mijn aanvoelen het tegenovergestelde waren. Dieper ga ik er niet op in, want ook zij kunnen dit lezen en het is niet mijn bedoeling om die mensen te kwetsen op basis van hun persoonlijkheid.

Uiteraard heb ik geprobeerd om het beste te maken van mijn derde KrisKras-reis. Dat moest ook wel, want ik zou twee weken met deze groep op stap zijn. Naar mijn gevoel deed ik twee keer zo hard mijn best om in de groep opgenomen te worden. Maar nadat ik mij een avond mentaal niet zo best voelde en zij niet wisten hoe erop te reageren, was het kalf verdronken zo bleek achteraf. Van toen af aan liep ik zo goed als altijd alleen tijdens de reis, wat het mentaal nog net iets zwaarder maakte. De reisbegeleidster deed enorm haar best om mij op mijn gemak te stellen en slaagde daar meestal wonderwel in (waarvoor nog steeds mijn dank). Toch sluimerde de gedachte om naar huis te gaan op dag drie al in mijn hoofd, maar ik gaf het nog een laatste kans.

De dag waarop ik uiteindelijk besloot om toch een vlucht terug naar huis te boeken begon nochtans goed. Een leuke en avontuurlijke boswandeling gevolgd door een lekkere lunch met een prachtig uitzicht deden me stilaan weer beter voelen, ook in de groep. Nog geen uur later was dat echter alweer vergeten en had ik de knoop om terug naar huis te gaan doorgehakt.

Vlak na de lunch werd ik achtergelaten. Terwijl ik nog aan het inpakken was, was de groep al zo’n tweehonderd meter verder met wandeling. Sommigen zagen het wel, maar wachtten niet. Ik kwam ten val en mocht op m’n eentje verder met een pijnlijke voet en een paar schaafwonden. Fijn zo’n groepsvakantie. Wanneer de groep zo’n kwartier later besloot om toch eens te wachten en ik ze dus bijhield heb ik hen op een pissige manier verteld dat samen vertrekken en af en toe eens wachten geen overbodige luxe is. Er kwam geen reactie. Meer zelfs, ik had (en heb nog steeds) de indruk dat ze dachten dat het mijn eigen schuld was. Dat ik maar wat sneller moet zijn. Het straffe is dat het een dag eerder ook al gebeurde toen ik een paar foto’s van de Duomo di Firenze nam en iedereen plots uit het zicht was.

Met een groep waarin mijn vertrouwen volledig weg is en waarin ik me sowieso niet helemaal thuis voelde kan ik niet nóg een week doen alsof ik het naar mijn zin heb. Of ik de juiste keuze genomen heb, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat ik nu nog een week de tijd heb om te herstellen van deze opdonder zodat ik nadien weer met een goed gevoel kan gaan werken.

Ik moet me nu optrekken aan de kleine dingen. Zoals het feit dat ik nu bijvoorbeeld toch naar Parijs-Roubaix kan kijken of dat ik terug in mijn eigen bed kan slapen. Zoveel mogelijk proberen afspreken met mijn vrienden en andere leuke dingen plannen om dit fiasco te doen vergeten. Eens een dagje naar Phantasialand of Disneyland gaan bijvoorbeeld, of gaan uitwaaien aan de kust, de nieuwste films gaan bekijken of genieten van de zon als het ooit nog eens mooi weer wordt hier. Kortom, de focus proberen verleggen en nog een klein beetje dat vakantiegevoel ervaren. Al is dat allerminst gemakkelijk op dit moment.