De finale van de schande

Chelsea won gisterenavond voor de tweede keer in haar bestaan de Europa League. Eden Hazard was zoals gewoonlijk de sterspeler bij uitstek. Arsenal verloor zijn vijfde Europese finale op een rij en speelt ook komend seizoen opnieuw geen Champions League. Dat zijn, heel erg kort samengevat, de sportieve feiten van de finale de Europa League seizoen 2018-2019.

Ik wil het eigenlijk ook helemaal niet over de wedstrijd zelf hebben, wel over alles errond. De finale werd toegekend aan Bakoe, de hoofdstad van het rijke Azerbeidzjan. In een stadion waar net geen 70.000 supporters zouden kunnen plaatsnemen. Tot daar alles is alles in orde. De finale kan nu eenmaal niet elk jaar in pakweg Frankrijk, Spanje, Engeland of Duitsland worden georganiseerd. Bovendien is voetbal een mondiale sport die ook binnen Europa nog aan populariteit kan winnen, dat weet ook de UEFA. Vandaar een Europese finale in het Oostblok.

Eden Hazard won zijn tweede Europa League. (foto PA)

Een stadion gebouwd om zo’n 70.000 supporters te herbergen zoals gezegd. Maar daar ging de UEFA klaarblijkelijk niet mee akkoord. Ze deelde wel geteld 12.000 tickets uit aan de supporters! De twee Londense club mochten elk 6000 tickets verdelen onder hun fans. De overige 58.000 tickets? Die gingen naar VIP’s uitgenodigd door de UEFA, mensen die niets met de beide ploegen hebben. Mensen die met andere woorden ook niet supporterden voor een van beide teams, mensen die er enkel en alleen zaten omdat ze ‘belangrijk’ zijn voor het voetbal, of zelfs dat niet.

Oh ja, van de 12.000 “supporterstickets” werd uiteindelijk nog niet de helft verkocht. Voor de gemiddelde supporter is een ticket voor een Europa League finale en een reis van ruim twee dagen (rechtstreekse vluchten werden niet voorzien) om in Bakoe te geraken namelijk onbetaalbaar.

Voetbal is een sport die om geld draait, dat weet iedereen. Maar het zou een sport moeten zijn die om de spelers en supporters draait. De UEFA heeft nog maar eens duidelijk gemaakt waar hun prioriteit ligt. Jammer.

Maar het strafste, het meest onvoorstelbare, het schandaligste is dat Henrikh Mkhitaryan (speler van Arsenal) niet eens met zijn ploeg naar Bakoe mocht afzakken. De aanvaller was geschorst noch geblesseerd, maar Mkhitaryan is afkomstig van Armenië. Laat het nu net dat land zijn dat in conflict ligt met het Azerbeidzjan, het land waar de finale plaatsvindt en waar Mkhitaryan samen met zijn ploeg een heel seizoen lang voor geknokt heeft om die te bereiken. Dat de nationaliteit van een speler wiens land in politiek conflict ligt met het land van de gaststad een voldoende reden is voor de UEFA om te beslissen dat een speler niet mag voetballen in één van de belangrijkste wedstrijden van het seizoen gaat de schaamte voorbij.

Want wie zegt dat de aanwezig van Mkhitaryan op het veld niet voor een heel ander resultaat had gezorgd? De kans dat de Armeniër Arsenal ook effectief de beker zou hebben bezorgd was klein, maar dat waren de kansen van Liverpool en Tottenham voor hun respectievelijke terugwedstrijden in de halve finales van de Champions League ook…

De supporters die gisterenavond aanwezig waren in Bakoe verdienden beter. Ze verdienden een arena waar meer sfeer gemaakt kon worden. Ze verdienden om met meer aanwezig te zijn. De winnaars verdienden een mooier decor om hun overwinning te vieren en en de verliezers verdienden het om op zijn minst met z’n allen aanwezig te zijn.

Fit, gezond en vettig eten

Sinds een paar weken ben ik weer aan het sporten geslagen. Omdat ik het graag doe en het te weinig deed, maar ook en vooral omdat ik me ongezonder begon te voelen. Ik wil weer fit en gezond worden. Ook voor mijn gemoedsrust vind ik dat belangrijk, zeker in de donkere en kille periode die er zit aan te komen. Bovendien wil ik in conditie raken zonder daarbij al te veel op mijn eten te moeten letten. Ik wil me namelijk af en toe nog wel eens kunnen bezondigen aan een pak geribbelde zoute chips of aan een lekkere pitta of pizza (liefst een calzone of een eenvoudige margherita).

Maar hoe doe je dat? Heel eenvoudig, je last een cheatday in, een dag waarop je je dieet eventjes vergeet. Het is de voor mij meest realistische manier om een dieet langer vol te houden. Vorig jaar leverde het mij zelfs een resultaat van min vijftien kilo op, en dat op nog geen half jaar tijd. Zo’n cheatday heeft natuurlijk zijn voor- en nadelen, maar uiteindelijk draait het allemaal om karakter en doorzettingsvermogen. Je beslist namelijk zelf wanneer je je dieet eventjes aan de kant zet.

Je kan ervoor opteren om een vaste dag in de week (of om de twee weken) in te plannen en jezelf helemaal te laten gaan, of je bepaalt op het moment zelf om te gaan ‘cheaten’. Dat laatste is best gevaarlijk, maar kan sneller tot resultaat leiden. Het is op die manier dat ik het vorig heb gedaan. Soms hield ik het een maand vol, soms langer. Maar evengoed hield ik het na een cheatday maar drie dagen uit. De ene keer voelde ik mezelf schuldig na het eten van zoveel lekkers waardoor ik daarna extra mijn best deed. De andere keer kwamen die pizza en het ijsje op het perfecte moment en verlangde ik er nadien nog meer naar… Toch is het niet de bedoeling om tijdens al dat harde werk de focus te leggen op die cheatday. Je kan er naar uitkijken, maar het belangrijkste blijft natuurlijk dat je meer calorieën verbrandt dan dat je er inneemt.

Afhankelijk van hoe streng je dieet is, moet je dus langer sporten. Omdat ik vaak twee tot drie en soms zelfs tot vier uur per dag ging sporten, kon ik me iets meer permitteren in de keuken. Zoals gezegd ging het mij vooral om weer fit en gezond te worden. Het afvallen was een fijne bijkomstigheid. Dat is ook hoe ik het deze keer aanpak: voldoende sporten, gezonder eten, vettige snacks vervangen door gezondere alternatieven, veel meer water drinken en af en toe eens goed ‘cheaten’ zodat ik het een tijdje kan volhouden.