Oeps, het was weer vaderkesdag…

Gisteren was het vaderdag. In tegenstelling tot moederdag wordt dat bij ons quasi nooit echt gevierd. Ik kan me enkel herinneren dat mijn broer en ik er iets voor deden toen we nog naar de lagere school gingen. En eigenlijk vind ik dat altijd een beetje jammer. Want net zoals zonder mama, zouden we zonder papa ook niet op deze aardbol rondlopen. Omdat ik er gisteren pas laat aan dacht, wilde ik er vandaag toch een kort tekstje over schrijven.

“Hoe mijn papa eruit ziet”, Steven Heremans, 6 jaar.

Toegegeven, de situatie in ons huishouden is heel anders dan bij het gemiddelde gezin. Van kindsbeen af zijn mijn broer en ik het gewoon dat papa negentig procent van de tijd niet thuis is. Niet omdat hij laat moet werken of omdat hij liever ergens anders zat, maar omdat hij in het buitenland werkt. In Afrika. De traditie van vaderdag is er bij ons mede daardoor nooit echt geweest. De laatste jaren was het vaak niet meer dan een sms’je om hem proficiat te wensen. In tegenstelling tot moederdag (dat soms zelfs twee keer per jaar wordt gevierd. Egoïstische moeders!) waar vaak de hele familie voor samenkomt.

Ondertussen zijn mijn ouders gescheiden. Mama is hertrouwd en papa werkt nog steeds in Afrika. Na passages in Congo, Zambia, Tanzania, Djibouti, Senegal, Algerije en Togo zit hij nu tussen de pinguïns – zoals in de film van het volgens mij heel mooie Madagascar. Ik ben waarschijnlijk nog wel een land of twee vergeten, maar bon… In al die landen heeft hij er mee voor gezorgd dat er een functionele haven op poten werd gezet. Vroeger voor Belgische firma’s, tegenwoordig voor DP World, een toonaangevende speler in de wereldhandel.

Vroeger, tot net na ik geboren werd, werkte papa wel in België. Dat hij nadien in Afrika zou gaan werken had volgens mama twee redenen. Allereerst zijn ambitie om carrière te maken, wat inmiddels vrij goed gelukt is me dunkt. Maar vooral om zijn gezin te kunnen ondersteunen en voorzien van alles wat we nodig hadden, en ook daar is hij meer dan voldoende in geslaagd.

Ik heb het echter altijd als een soort van opoffering ervaren. Hij die zijn vrouw en kinderen achterlaat om geld te verdienen, terwijl hij veel liever bij ons had gebleven. Ik denk niet dat ik het hem al ooit gezegd heb, want we zijn beide geen echte praters, maar ik heb dat altijd heel knap en moedig gevonden. Daarom wil ik je op deze manier bedanken. Omdat je er altijd voor hebt gezorgd dat we nooit iets te kort kwamen. Dank u en alsnog een gelukkige vaderkesdag!

Eindelijk weer

Morgen, woensdag 21 november, mag ik mij opmaken voor mijn eerste werkdag. Een speciale deze keer. Een jaar en vijf maanden nadat ik de deur bij Bank J. Van Breda achter me dicht trok, mag ik morgen die van Argenta openen. Eindelijk.

Na lang solliciteren, revalideren en acclimatiseren ben ik er ook helemaal klaar voor. Vanaf morgen ben ik dossierbeheerder bij Argenta, niet mijn droomjob – weten ze bij Argenta ook – maar wel een job die mij de kans geeft om me weer helemaal te integreren in de maatschappij. Daarvoor ben ik mijn nieuwe werkgever nu al dankbaar, want vele andere bedrijven durfden dat om de een af andere reden niet aan. Iemand in dienst nemen die zichzelf zo hard is tegengekomen dat zijn leven er van af hing, maar die zich tegelijk opnieuw gevonden heeft, is blijkbaar niet zo vanzelfsprekend. Ik ga er weliswaar als interim aan de slag met een job die vooral administratief werk inhoudt, maar dat is voor mij meer dan voldoende om mezelf te herlanceren.

Uiteraard zal ik morgen met een dubbel gevoel opstaan. Enthousiast en opgelucht dat ik eindelijk weer kan werken, maar ergens in mij zal er ook een portie gezonde angst aanwezig zijn die ervoor zal zorgen dat ik morgen de werkvloer met enige aarzeling en een hele hoop zenuwen zal betreden. Want een nieuwe omgeving, nieuwe mensen en vooral een daginvulling die voor mij nu nog relatief onbekend is, maken het best spannend. Het is een nieuwe start, maar ik ben er klaar voor!