Het jaar van de Steviioo

Tweeduizendnegentien has arrived! Maar eerst wil ik nog even afscheid nemen van het afgelopen jaar, een jaar dat voor mij wel eens cruciaal zou kunnen zijn geweest. Afscheid nemen doe ik met een klein stukje tekst (om jullie zo stiekem ook een beetje jaloers te maken op wat ik allemaal heb mogen meemaken).

Wie mij in januari had gezegd dat 2018 het mooiste jaar van mijn leven tot nog toe zou worden, had ik voor gek verklaard. Meer zelfs, ik had u eigenhandig mijn kamer in de psychiatrie overhandigd, want ik had ze vanaf midden januari toch niet meer nodig. Toegegeven, ik zou je nu ook komen bevrijden uit die kamer en je vertellen dat je overschot van gelijk had want 2018 was prachtig. Het was zelfs zo geweldig dat de geschiedenisboeken voortaan zouden moeten spreken over ‘het jaar van de Steviioo’ als ze verwijzen naar 2018.

Dat de afgelopen 365 dagen zo mooi waren, heb ik voornamelijk te danken aan de vele mensen – familie, vrienden, huisgenoten, psychologen en collega’s – die mij op welke manier dan ook hebben gesteund. Maar evenzeer mag ik mezelf hiervoor dankbaar zijn, ik ben tenslotte degene die de stap heeft gezet om te gaan cohousen, om tot twee keer toe op reis te gaan met een bende onbekenden, om een tattoo te laten zetten en om na het cohousen alleen te gaan wonen in een leuk appartementje. Oh ja, de Rode Duivels hebben ook wel hun steentje bijgedragen om dit jaar nóg memorabeler te maken dan het al was (ja ik ben voetbalgek, maar dat wist je waarschijnlijk al wel). Die mannen in Brussel mogen verwelkomen is een kinderdroom die is uitgekomen, mijn eigen Mexico `86.

Nog een dag die ik nooit nog zal vergeten is vrijdag 6 juli 2018. Niet alleen omdat ‘we’ toen Brazilië terug naar huis stuurden op het WK voetbal, maar vooral omdat ik dat stukje geschiedenis samen heb mogen beleven met een van de mooiste mensen die ik ken, iemand die voor altijd in mijn hart zit. Een andere dag die me altijd zal bijblijven is de dag dat ik in Spanje mijn tweede KrisKrasvakantie afsloot in een bootje op het meer van Albufera. Samen met buitengewoon leuke reisgenoten de zon zien ondergaan vanop het water, bij een (zo goed als) heldere hemel, zomerse temperaturen en de stilte van de natuur was wonderbaarlijk.

Toch zijn het niet telkens van die ‘grote’ momenten die dit jaar zo uitzonderlijk mooi hebben gemaakt. Gedurende de lente heb ik bijvoorbeeld ontzettend genoten van verschillende picknicks en wandelingen in de natuur. Alle leuke barbecues en festivals van afgelopen zomer met Linkerwoofer en Maanrock als absolute hoogtepunt waren nog meer kersen op een al gigantisch lekkere taart. En dan vergat ik nog bijna dat ik dit jaar eindelijk Eminem, een van mijn jeugdidolen, live heb mogen zien optreden. Én dat mijn 29ste verjaardag een geweldige dag was met een paar van mijn beste vrienden aan mijn zijde.

Er zijn nog zoveel meer fijne momenten die ik me nu niet meteen herinner, maar dat is maar goed ook, anders mis ik straks het vuurwerk nog. Het enige wat ik nog kwijt wil over 2018 is dat ik iedereen wil bedanken die het afgelopen jaar deze momenten samen met mij heeft willen beleven.

Voor 2019 wens ik jullie allemaal een vrolijke smoelen en een goeie gezondheid want dat is – heb ik dit jaar meer dan ooit gemerkt – het aller-, allerbelangrijkste! En wie mij goed genoeg kent, weet wat ik mezelf toewens om van 2019 zo mogelijk een nog mooier jaar te maken.
Ciao’kes, bye’kes en happy new year!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s