Oeps, het was weer vaderkesdag…

Gisteren was het vaderdag. In tegenstelling tot moederdag wordt dat bij ons quasi nooit echt gevierd. Ik kan me enkel herinneren dat mijn broer en ik er iets voor deden toen we nog naar de lagere school gingen. En eigenlijk vind ik dat altijd een beetje jammer. Want net zoals zonder mama, zouden we zonder papa ook niet op deze aardbol rondlopen. Omdat ik er gisteren pas laat aan dacht, wilde ik er vandaag toch een kort tekstje over schrijven.

“Hoe mijn papa eruit ziet”, Steven Heremans, 6 jaar.

Toegegeven, de situatie in ons huishouden is heel anders dan bij het gemiddelde gezin. Van kindsbeen af zijn mijn broer en ik het gewoon dat papa negentig procent van de tijd niet thuis is. Niet omdat hij laat moet werken of omdat hij liever ergens anders zat, maar omdat hij in het buitenland werkt. In Afrika. De traditie van vaderdag is er bij ons mede daardoor nooit echt geweest. De laatste jaren was het vaak niet meer dan een sms’je om hem proficiat te wensen. In tegenstelling tot moederdag (dat soms zelfs twee keer per jaar wordt gevierd. Egoïstische moeders!) waar vaak de hele familie voor samenkomt.

Ondertussen zijn mijn ouders gescheiden. Mama is hertrouwd en papa werkt nog steeds in Afrika. Na passages in Congo, Zambia, Tanzania, Djibouti, Senegal, Algerije en Togo zit hij nu tussen de pinguïns – zoals in de film van het volgens mij heel mooie Madagascar. Ik ben waarschijnlijk nog wel een land of twee vergeten, maar bon… In al die landen heeft hij er mee voor gezorgd dat er een functionele haven op poten werd gezet. Vroeger voor Belgische firma’s, tegenwoordig voor DP World, een toonaangevende speler in de wereldhandel.

Vroeger, tot net na ik geboren werd, werkte papa wel in België. Dat hij nadien in Afrika zou gaan werken had volgens mama twee redenen. Allereerst zijn ambitie om carrière te maken, wat inmiddels vrij goed gelukt is me dunkt. Maar vooral om zijn gezin te kunnen ondersteunen en voorzien van alles wat we nodig hadden, en ook daar is hij meer dan voldoende in geslaagd.

Ik heb het echter altijd als een soort van opoffering ervaren. Hij die zijn vrouw en kinderen achterlaat om geld te verdienen, terwijl hij veel liever bij ons had gebleven. Ik denk niet dat ik het hem al ooit gezegd heb, want we zijn beide geen echte praters, maar ik heb dat altijd heel knap en moedig gevonden. Daarom wil ik je op deze manier bedanken. Omdat je er altijd voor hebt gezorgd dat we nooit iets te kort kwamen. Dank u en alsnog een gelukkige vaderkesdag!

De finale van de schande

Chelsea won gisterenavond voor de tweede keer in haar bestaan de Europa League. Eden Hazard was zoals gewoonlijk de sterspeler bij uitstek. Arsenal verloor zijn vijfde Europese finale op een rij en speelt ook komend seizoen opnieuw geen Champions League. Dat zijn, heel erg kort samengevat, de sportieve feiten van de finale de Europa League seizoen 2018-2019.

Ik wil het eigenlijk ook helemaal niet over de wedstrijd zelf hebben, wel over alles errond. De finale werd toegekend aan Bakoe, de hoofdstad van het rijke Azerbeidzjan. In een stadion waar net geen 70.000 supporters zouden kunnen plaatsnemen. Tot daar alles is alles in orde. De finale kan nu eenmaal niet elk jaar in pakweg Frankrijk, Spanje, Engeland of Duitsland worden georganiseerd. Bovendien is voetbal een mondiale sport die ook binnen Europa nog aan populariteit kan winnen, dat weet ook de UEFA. Vandaar een Europese finale in het Oostblok.

Eden Hazard won zijn tweede Europa League. (foto PA)

Een stadion gebouwd om zo’n 70.000 supporters te herbergen zoals gezegd. Maar daar ging de UEFA klaarblijkelijk niet mee akkoord. Ze deelde wel geteld 12.000 tickets uit aan de supporters! De twee Londense club mochten elk 6000 tickets verdelen onder hun fans. De overige 58.000 tickets? Die gingen naar VIP’s uitgenodigd door de UEFA, mensen die niets met de beide ploegen hebben. Mensen die met andere woorden ook niet supporterden voor een van beide teams, mensen die er enkel en alleen zaten omdat ze ‘belangrijk’ zijn voor het voetbal, of zelfs dat niet.

Oh ja, van de 12.000 “supporterstickets” werd uiteindelijk nog niet de helft verkocht. Voor de gemiddelde supporter is een ticket voor een Europa League finale en een reis van ruim twee dagen (rechtstreekse vluchten werden niet voorzien) om in Bakoe te geraken namelijk onbetaalbaar.

Voetbal is een sport die om geld draait, dat weet iedereen. Maar het zou een sport moeten zijn die om de spelers en supporters draait. De UEFA heeft nog maar eens duidelijk gemaakt waar hun prioriteit ligt. Jammer.

Maar het strafste, het meest onvoorstelbare, het schandaligste is dat Henrikh Mkhitaryan (speler van Arsenal) niet eens met zijn ploeg naar Bakoe mocht afzakken. De aanvaller was geschorst noch geblesseerd, maar Mkhitaryan is afkomstig van Armenië. Laat het nu net dat land zijn dat in conflict ligt met het Azerbeidzjan, het land waar de finale plaatsvindt en waar Mkhitaryan samen met zijn ploeg een heel seizoen lang voor geknokt heeft om die te bereiken. Dat de nationaliteit van een speler wiens land in politiek conflict ligt met het land van de gaststad een voldoende reden is voor de UEFA om te beslissen dat een speler niet mag voetballen in één van de belangrijkste wedstrijden van het seizoen gaat de schaamte voorbij.

Want wie zegt dat de aanwezig van Mkhitaryan op het veld niet voor een heel ander resultaat had gezorgd? De kans dat de Armeniër Arsenal ook effectief de beker zou hebben bezorgd was klein, maar dat waren de kansen van Liverpool en Tottenham voor hun respectievelijke terugwedstrijden in de halve finales van de Champions League ook…

De supporters die gisterenavond aanwezig waren in Bakoe verdienden beter. Ze verdienden een arena waar meer sfeer gemaakt kon worden. Ze verdienden om met meer aanwezig te zijn. De winnaars verdienden een mooier decor om hun overwinning te vieren en en de verliezers verdienden het om op zijn minst met z’n allen aanwezig te zijn.